Konusu
" Öngörme becerisine sahip insanoğlu geleceğe yönelik endişelerini de çoğu zaman içinde taşır. Sizinkiler nelerdir? “

Yazar Rumuzu: bilge2112
Eser Sıra Numarası: 160214eser07


                                          GENÇLİĞİN GELECEK ENDİŞELERİ
       Kendimi tanıtayım... Hayat sahnesinde çok zor bir rolü olan, her koşulda bir engele takılan ve her seferinde düşen, istemese de tekrar tekrar ayağa kalkan on dört yaşında bir kızım. Ha bu arada korkularımla yüzleşemeyecek kadar cesaretsizim de. Bu yüzden artık gelecekten korkmaktan vazgeçip onları sakladığım yerden çıkarma vakti geldi. Acılarım, yalnızlığım, umutlarım ve ben…Zamanı geldi de geçiyor. Ben neden korkuyorum? Arkama bile bakmadan geleceğe koşar adımlarla gitmek varken ben neden her seferinde geçmişe biraz daha saklanıyorum? İşte hepsinin cevabı geçmişte, eğer geçmişini çözemezsen geleceğini bulamazsın.
Ben büyümekten korkuyorum çünkü. Belki de anlamlı bakışlar yerine yabancı gülümseyişlerle dolu bir hayatım olacak. Ama olmaz… Yapamam…Yalancıktan yapma gülümseyişlerle hayatımı sürdüremem. Yani benliğimi kaybetmekten korkuyorum. Hani söylemiştim ya düştüğümde istemeden kalkıyorum çünkü kalkıp ta tekrar acı çekmeye dayanamam çünkü bir hayal kırıklığı daha kaldıracak güçte değilim. Neden mi böyle düşünüyorum? Çünkü gelecek bana umut vermekten çok beni endişelendiriyor. Ama haksız da değilim on dört yaşındayım ama ortalama otuz dört yıl yaşamış gibi acılarla boğuşuyorum ve acılarımın kalıntılarını hala üzerimde taşıyorum. Çünkü ben o yaşanmışlıkların üstünü bir örtüyle kapattım.O örtüyü her kaldırışımda biraz daha acı çekiyorum. İşte sırf bu yüzden hata yapmamaya çalışıyorum.Dolayısıyla doğruyu da bulamıyorum.Umutlarım ve ben hayal dünyamın ayrılmaz muhteşem ikilisiyiz.Umutlarım tüm olumsuzlukları silebilecek kadar kuvvetli hissetmiyorum kendimi.Kendimi bildim bileli hep birileriyle kıyaslanıyorum. Hep bir yarışa zorlanıyorum.Bütün bu yorgunluğa, bezginliğe rağmen umutlarım beni içine düştüğüm karanlık kuyudan çekip çıkarıyor.Zaten bu aralar umutlarımdan başka hiçbir şeyim yok. Her şeye rağmen güzel şeylerin düşünmek istiyorum. Ama hayatın, her zaman insana güzellik sunmadığının, olumsuzluklar da sunduğunun farkındayım.
Benim için en büyük endişe ileride tek gerçeğimi yani annemi kaybetmek olacaktır.O benim kanadım kırıldığında beni kendi kanatları altına alan yüce bir kişidir. Onlar bizi, kendilerini feda edecek şekilde severler.  Kayıtsız şartsız sever… Onlar bizi sadece dünyaya getirmezler, bu dünyada yaşayabilmemizi sağlarlar, her şeye katlanır ama acı çekmemize izin vermezler. Bizi sevgiyle beslerler.Çünkü onlar dünyanın en özel insanlarıdırlar. Benim annem o kadar fedakâr ki…Kendi annesini bir yıl önce kaybetti ama hiç ağlamadı aslında ağlayamadı.Çünkü biliyordu o üzülse ben daha çok üzülecektim ve o buna asla katlanamazdı. İşte anneler bu kadar yücedir. Ben zamanın durmasını istiyorum çünkü geleceğin bana getireceklerinden hatta benden alacaklarından korkuyorum. Keşke zamanı durdurabilsem. Hayallerimin yıkılmasından çok korkuyorum.Çünkü her insan hayali kadar büyüktür.Çünkü her insan bu hayatta hayal ettiği kadar vardır.
       Şimdi söz verdim kendime. Geleceğe sağlam adımlarla gitmeye her şeye rağmen, gelecekle ilgili endişelerime rağmen hayata tebessümle bakacağıma söz verdim. Endişe ve ümitsizlik kapıları kapatır. İyimserlik ve ümit ise kapıları açar…