Konusu
" Öngörme becerisine sahip insanoğlu geleceğe yönelik endişelerini de çoğu zaman içinde taşır. Sizinkiler nelerdir? “

Yazar Rumuzu: gokil1923
Eser Sıra Numarası: 180214eser02


                                                                       HAYAL DÜNYASI

          Hayat…Zamanı elinde oyuncak eden bir çocuk ,insanları renkleriyle şekillendiren bir ressam…Kimi zaman bir bebek kadar masum, kimi zaman bir düşman gibi acımasız. Nasıl olursa olsun geçiyor hayat. İnsanlarsa görünmez bir setle ayrılmış haldeler. İyiler ve kötüler ,güzeller ve çirkinler ,zenginler ve fakirler…Daha yüzlercesini yazabilirim bu sayfaya .Kâğıdım bol ,kalemim keskin.
Peki gerçekten böyle mi dönüyor koca devran? Siyah ve beyazın girdabına kapılmış halde…Grilere yer yok; maviyi ,kırmızıyı görmek hayal! Oysa sadece insanım ben. Kimi zaman kırmızının öfkesiyle yanabilir, kimi zamansa mavinin dinginliğiyle rahatlayabilirim.
Zaman almış başını gidiyor. Gelecek kapıda, sırasını bekliyor. Hayatsa rengarenk paketlerini diziyor önüme: “Aç birini” diyor. “Bak bakalım, sana nasıl bir hediye hazırlamışım?” Oysa daha atmam gereken onlarca adım, çıkmam gereken dik bir yokuş var. Daha yolun başındayım ben. Tıpkı kuytu köşelerde saklanan ama asla yok olmayan bir hayal gibi…Sert duvarlara toslayıp ardından gülebilirim. Pembe bulutlarla sarmalansam da hüzünlenebilirim. Ben basit bir gerçekten farksızım aslında. Hayatın bana getireceklerini merakla bekleyenlerdenim.
Sesim var benim. Dünyaya haykırdığım sesim,düşlerim ve umutlarım var.Ne geçmişim elimden alabilir  onları ne de geleceğim. Ben olduğum sürece yanımda kalacaklar. Düşlerimi ilmek ilmek dokuyacağım. Geleceğin karmaşasına teslim etmeyeceğim umutlarımı. Sesim şarkım olacak. Her notanın ayrı bir gizemi taşıdığını bileceğim. Böyle direneceğim yokluğa , savaşa ve her düştüğümde tekrar kalkacağım ayağa .
Sen ve ben. İşte böyle meydana geliyor “biz”. Aslında görünmez zincirlerle bağlıyız. Bir aradayken ışığı olabiliyoruz karanlıkta kalanların. Hayatın bize biçtiği rolden vazgeçip ,kendi yolumuzu çizdiğimizde meydan okuyabiliyoruz geleceğe.  Gelecek bulanık bir sudan farksız. İnsanların farklı endişelerinin merkezi aslında. Herkes farklı hayallerle, farklı gözlüklerle bakıyor kapıların ardındaki gizeme. Onlar da benim gibi bekliyorlar sadece. Sessizliklerinin atında yatan gizli korkularını duyabiliyorum .
Peki ben ne görüyorum gelecekte? Ne bekliyor beni ,bizleri? Geçmişi var eden, yüreği sevgiyle dolu insanlar mı? Yoksa bir kahvenin kırk yıl hatırı olması mı? Gözlerimi kapatıp hayal ediyorum.Hayalim kabusum oluyor birden. Bir karabasanın içine hapsolmuş gibiyim. Dünyanın benzi solmuş gibi hissediyorum. Gördüğüm insanlar öyle yabancı geliyor ki bana! Birbirlerini görmeye bile tahammül edemiyorlar sanki. Gencecik insanların gözünde yorgunluktan başka bir şey göremiyorum. Dünyanın tüm yükü onların omuzlarında sanki. Caddenin ortasında durup çevremi izliyorum. Geçmişi meydana getiren o ince işçilik kesinlikle yok olmuş.Dünya sert bir fırça darbesiyle kararmış gibi… Yılgın bir tavırla geriye dönüyorum. Birden her şey kana bulanıyor. Küçük çocukların bedenleri çarpıyor gözüme .Haykırmak istiyorum ama beceremiyorum.    
Gözlerimi açtığım anda göreceğim tablonun bu olma ihtimali beni korkutuyor. Savaşın ve acımasızlığın kıskacına takılmış gibi hissediyorum. Dünyanın merhametsizliğinin yıkımlarıyla baş başayım. Çevreme bakıyorum ,bu duruma tepki gösteren kimseyi bulamıyorum .Üstüne üstlük en kötü hastalıkla pençeliyor dünya : Korku. İnsanlar susmaktan başka bir şey yapmıyorlar. Karşı karşıya kaldıkları bu durum karşısında karanlığa saklanıyorlar. Yapamıyorum, daha fazla dayanamıyorum bu manzaraya. Hayat herkese mi bu kadar kötü hediyeler verdi gerçekten? Yoksa insanlar mı kolaya kaçmayı tercih ettiler? İnanmak istemiyorum.
Hayat çok kısa ve zor. Seçimimi çoktan yaptım ben. Karanlığı değil , aydınlığı seçiyorum. Düşlerim ,umutlarım ve duygularım var oldukça yaşayacağım. İçi boş bir bedenle gitmeyeceğim bu dünyadan. 
       Geleceğimi öylece kabul etmeyeceğim ben! Yeni günün bana getireceklerine inat ,her düştüğümde tekrar ve tekrar ayağa kalkacağım!


önceki eser / sonraki eser