Konusu
" Öngörme becerisine sahip insanoğlu geleceğe yönelik endişelerini de çoğu zaman içinde taşır. Sizinkiler nelerdir? “

Yazar Rumuzu: kadın0185
Eser Sıra Numarası: 220214eser01


                                                              KADIN
30 Mayıs 2017
       Öfkeli bir erkek sesiyle uyanıyorum.Korkuyorum, kalbim duracak sanki. Kahramanımı uyandırmak için sol tarafıma uzanıyor elim.O sırada kahramanımın resminin bulunduğu çerçeve canımı kesiyor ve beni kendime getiriyor.Kahramanım bir gezi sırasında öldürüldü ve katilleri hala aramızda.Eğer şanslı günümdeysem yani uyuyabilmişsem onun yokluğunu bilmeden uyanıyorum. Aradan 4 yıla yakın zaman geçti ama ben hala öğrenemedim onun ölümünü. Ahh! Bu ilaçlar beni iyice aptallaştırdı. Kahramanlar asla ölmez ki, biliyorum kahramanım yine geziyor. Beni uyandıran erkek sesi artık daha öfkeli.
29 Mayıs 2017
Bu gece de uyuyamadım, yine sabaha kadar temizlik yaptım. Temizlik hastası olmaktan endişeleniyorum; zor da olsa temizliği bırakıyorum ve çamaşır suyunun huzurlu kokusunu, tertemiz duvarlarım üstüme gelmeye başlayana kadar içime çekiyorum.
Acıkıyorum ama basenlerimin ve göbeğimin ne kadar kalın ve berbat olduklarını düşünüyorum. Bu yüzden kendimi, canımın bir şey istemediği yalanına inandırmaya çalışıyorum. Kilo almaktan çok korkuyorum.
Gazete almak için dışarıya çıkıyorum. Dönüşte Suriyeli komşularımla karşılaşıyorum, dillerimiz farklı olsa bile gülümsemelerimiz bir ; gülümsüyoruz birbirimize. Evin hanımları iki kuzen, yıllar önce aç açık sığındıkları bu ülkede hayatta kalabilmek için; Azze 13,Zehra 14 yaşındayken eşleri Hamit Bey’le evlenmişler. Bir kadın olarak kabul edemiyorum bunu. Sinirleniyorum Hamit Bey’e, Zehra’ya, Azze’ye belki de en çok kendime; “Böyle bir şeye nasıl tepkisiz kaldım.” diye kızıyorum yine.
29 Mayıs 2017
Bugün çok sevdiğim arkadaşımın komadan çıkmasının 4. yıl dönümü.Onun hastalığını hatırlıyorum Laz,Türk, Kürt… arkadaşlarının hastane koridorlarında beraber ağladığı günü ürpererek hatırlıyorum. Sokak sokak dolaşıp çocuklara şeker dağıtmak için giyiniyorum; ama yine de endişeliyim.Tamam çocuklar şekeri çok seviyorlar, şeker verince de mutlu oluyorlar; ama “Ya aralarında şeker hastası biri varsa ya ona zarar verirsem.” diye korkuyorum.
30 Mayıs 2017
İki el ateş sesi, bir kadının tiz çığlığı, ambulans ve siren sesleri, Azze’nin ve Zehra’nın cinayetine isyan eden komşuların feryatları…
      Gerçeklerden kaçıyorum.Nerdeyim bilmiyorum ama karanlık ıssız soğuk bir yerdeyim.Kendimi taşıyamıyorum, yere yığılıyorum. Arkamda birinin yürüdüğünü hissediyorum. Tecavüze uğramaktan, gasp edilmekten, dayak yemekten korkuyorum yani anlayacağınız bu ülkede kadın olmaktan korkuyorum.