Konusu
" Öngörme becerisine sahip insanoğlu geleceğe yönelik endişelerini de çoğu zaman içinde taşır. Sizinkiler nelerdir? “

Yazar Rumuzu: kimlik1453
Eser Sıra Numarası: 200214eser21


                                                                ENDİŞE YOK
       Bu dünyadaki tek endişem mutlu olamamak. İlerde iyi insanlarla karşılaşamama korkusu.Anlam veremediğim insanlar, beni çok korkutuyor onlara karşı şimdi olduğu gibi güçlü durabilir miyim? Güçlü müyüm? Sorun ne? Bunları yazarken bile beni korkutan bu şeyin ne olduğunu bilmiyorum.Daha on yedi yaşında bu kadar çok korku ve endişeyle nereye gidiyorum bilmiyorum. Ama bildiğim tek şey endişelerimi ve korkularımı bir kenara bırakıp içinde bulunduğum anın tadını çıkarmak ya da çıkardığımı düşünmek.Derin bir oh çekmek istiyorum çünkü gerçekten bu yaşta bu kadar sorunla uğraşmak niye neden bize bu kadar çok yükleniyorlar ki, onlar büyük kaldırabilirler ama biz kaldırabilir miyiz ki. Biz o kadar güçlü müyüz? Bizi kendileri gibi sanıyorlar.Onlar kadar görmüş geçirmiş sayıyor olmalılar ki bize bu kadar çok yükleniyorlar. Daha göreceğimiz çok şey olduğunu unutup birden yükleniyorlar sanki. Ama biraz anlayışlı ya da empati kurabilen bir millet olsak belki bizler de geleceğe endişeyle bakan bir gençlik olmazdık. Tamam diyelim ki onlar gibiyiz. Çok görüp geçirmişiz. Herkes kaldırabilir mi ya. Her zaman arkamda duran bir ailem varken bile korkuyorum. Ya ailesi olmayan arkasında duracak kimsesi olmayanlar. Ben korkuyorum sorun tek benim endişelerim değil.Yönümüzü tanımadığımız insanlar belirliyor. Onları tanımıyoruz bile ama hayatımızın merkezindeler. Ben küçüklükten beri her zaman mutlu olacağımı düşünüyordum.
Çocuk aklı ya hayal kurardık şöyle olacak böyle olacak diye ama yok olmuyor olacak gibi değil. Beni mutlu eden tek hayallerim vardı aldılar. Çocukken başka hiçbir şeyim de yoktu halbuki. İnanır mısınız benim çocukken oyuncak bir bebeğim yoktu. Küçük tahtaları alırdım, renkli bizlerle sarardım bebek yapardım kendime. O zaman nasıl mutluymuşum ben ya.Kocaman yürekliydim ben paylaşmayı severdim. Ama şimdi ister istemez duruyorum. Ben küçükken kocaman bir öğretmen olacaktım kendi köyüme gidip öğretmen olacaktım. Oradaki çocukların küçük bir ablası olacaktım. Sanki düşüncelerim değişmiş gibi duruyor. Evet değişti çünkü ben tüm korkularımı tüm insanlara rağmen bu ülkenin kaderini değiştirecek bir kişi olduğumu düşünüyorum. Bizden sonra ki kuşakların umudu olacağım, her yaşın ayrı bir güzelliği var dediklerinde evet var diyecekler herkes yaşının mutluluğunu yaşacak.Yaşlandıklarında çocukluk günlerine gülümseyerek bakacaklar. İyi ki yapmışız diyecekler. Onlara sınav kaygısı olmayan bir dünya sunacağım. Herkes mutlu olduğu yerde olacak. Bu olduğunda da devamı gelecek zaten. Ne ekersen onu biçeceksin olacak. Mutlu bir dünya vereceğim onlara benden sonra böyle düşünen onlarca insan olacak ve bu ülke hiç mutlu olmadığı kadar güzel bir mutluluğa erişecek. Arkasında kimsesi olmayan insanların arkasında olacağım. Binlerce insanın annesi olacağım. Zaten anne sevgisi ile bir çocuk büyümez mi?
      Unutmayın bu yazıyı yazan bensem inanın ki çok şeyi değiştireceğim. Ben buraya olumsuzlukları yazmayı düşünüyordum. Ne oldu bilmiyorum ama ben inanıyorum inanmak istiyorum. Benim gibi birkaç kişi daha olursa nice insanın solmuş umutlarını yeşertebiliriz. Bu yazıyı okuyacak olanlar inanın ki hepimizde bu güç var bilmiyorum birden kendimi güçlü hissettim. Yılmış gibi yazmaktan vazgeçtim o şekilde yazsaydım eğer en başından beri kaybetmiş olacaktım. Yanlışları bir araya gelerek düzeltebiliriz. Biz ki aç ve susuz savaşları kazanan bir milletin evlatları ve torunlarıyız. Gençliğe Hitabe de denildiği gibi bu ülke bize emanet. Elimden gelenin en iyisini yapacağım ben bunu kendimde görüyorum. Unutmayın belki birbirimizi tanımıyoruz ama hepimiz bir yüreğiz bu vatan için. Tek çözüm birlik olmak. Tüm insanları seviyorum mutlu olun umutlarınızın solmaması dileğiyle. Kendinize iyi bakın gülen suratlar.