Konusu
" Öngörme becerisine sahip insanoğlu geleceğe yönelik endişelerini de çoğu zaman içinde taşır. Sizinkiler nelerdir? “

Yazar Rumuzu: mavi1707
Eser Sıra Numarası: 230214eser54


                                            BENİM AİLEM GÜNEŞ
     Güneş kendini gösterdi gökyüzünde. Horozlar öttü , kargalar kahvaltısını yaptı , perdeler açıldı.  Aliyle  Ayşe , Karabaşla Minnoş ,  Papatyayla Bülbül…Herkes günaydın dedi yanındakine. Aydınlık  içinde bir gün, tam  da istediğimiz gibi.“Mutlu sabahlar”,“ Sabah ola hayrola".Sabahlar huzur getirmez mi bize ? Ya da şöyle diyelim bütün gece yağmur yağıyor.Bulutlardan gelen yağmur damlaları yüreğimize iniyor,karanlık çöküyor üzerimize. Ama her gecenin bir sabahı yok mu?Yine sabah oluyor , güneş saklandığı yerden çıkıyor. Güneş çıktı çıkmasına da biz saklandık korkularımızla.Oyun bitti , üşümeyi seçen bir nesil olup saklandığımız yerden çıktık.Bin bir telaşla yaşamaya çalıştık.
Çocukları uyanmasın diye sessizce işe giden bir baba,  her sabah babasını görmek isteyen küçük bir çocuk ; doktor olan bir anne , annesinin nöbetinin bitmesini bekleyen bir çocuk…Hangi çocuk istemez ki babasıyla futbol oynamak,annesiyle yemek yapmak ? Ben söyleyeyim, bütün çocuklar ister. Bir anne şefkati, baba kucağı…Bütün çocuklar korunduğunu, sevildiğini hissetmek ister. Tabi ki bütün anne babalar çocuklarının iyiliğini ister.Onlar için çalışır,  çabalar ,para kazanır , gelecekleri için endişelenirler.Evet, bir çocuğun yetişmesi için para önemli ama ondan daha önemli bir şey varsa o da aile. Aile sıcaklığını satın alabilir miyiz  marketlerden ?  Peki ya  küçük bir çocuğun gülümsemesi kaç milyar eder ?
Hepimiz çok çalışıyoruz ,  çok zengin olacağız. Paraya para demeyeceğiz değil mi? Bir gelecek telaşı ,  ne oldum ne olacağım düşüncesi alıyor,  götürüyor bugünümüzü . Geri  gelecek mi geçen  günlerimiz ? Ne olmak istersin sorusuna doktor,  hemşire , avukat , mühendis , mimar… Neye sahip olmak istersin sorusuna ise; ev, araba… Hepimizin cevabı aynı değil mi? Kimse anne olacağım , baba olacağım demiyor . Benim bir ailem olacak demiyor. Asıl endişelenmemiz gereken konu bu değil mi? Doktor oldum , çok zenginim; evim ,arabam ulaşabileceğim her şeyim var.Ama yalnızım.Mutlu olabilir miyim ?  Geleceğimiz için çalışıp çabalayıp geleceğimizi kaybetmek en korkunç olanı bu değil mi? Çaresizlikten , kimsesizlikten başka bir şey değil bu . Küçük bir evim , sıcacık bir yuvam , mutlu geçecek günlerim ,ailem... 
        Her şey daha güzel olmaz mı ? Benim bir geleceğim olacaksa ailemle olmalı, işte o zaman ısınacak içim. Güneşin batışını mı doğuşunu mu izlemek isteriz ? Ben doğmasını seçtim . Siz ne dersiniz ?