Konusu
" Öngörme becerisine sahip insanoğlu geleceğe yönelik endişelerini de çoğu zaman içinde taşır. Sizinkiler nelerdir? “

Yazar Rumuzu: mavici5235
Eser Sıra Numarası: 230214eser39



                                                            HAYAL VE GERÇEK
        Yine kendimi sahilde buluyorum.Yüzüm ıslanmış, üstüm başım çamur içerisinde. Sırılsıklam olmuşum. Etrafıma bakıyorum…Yoldan geçen arabalar dışında tek tük insan, telaş içerisinde hızlı adımlarla yürüyorlar. Şemsiyeleri görünce fark ediyorum, yağmur yağdığını. Yağmurdan nefret ediyorum! Islanmaktan, üşümekten nefret ediyorum! Ama hala buradayım. Çok üşüyorum. Ellerim ve ayaklarım soğuktan buz kesmiş. Hissedemiyorum.Tam da şu an ne istediğimi, ne düşündüğümü hissedemediğim gibi.
Hayallerde üşür müydü? Düşünceler ve istekler soğuktan hissizleşir miydi? Bilemiyorum… Bazen kendimi kapalı bir kutuya hapsedilmiş gibi hissediyorum. Önümü göremiyorum. Düşüncelerim durmuş, isteklerim önemsiz…  Galiba endişeleniyorum biraz. Biraz mı? Hayır fazlasıyla. Öyle çok endişeleniyorum ki artık hepsi birer korku oldu. Ve ben böyle hissetmekten nefret ediyorum!
Üniversite sınavına bir senem var.  Dersler şimdiden çok ağır. Zor geliyor, fazlasıyla bana ve sınava girecek bütün öğrencilere. Eğitim sistemi çok kötü. Ufacık bir kediden olgun bir çıta kadar hızlı koşmasını beklemek biraz fazla değil mi? İşte bize yapılan da bu. Hayallerimize ulaşmak bu kadar zor olmamalıydı. Aslında zorluğundan kastım bütün bir hayat birikimimizi üç saate sığdırmaları. Kimse bize ‘’Bu gün nasılsın, sınava girebilecek misin?’’ diye sormuyor. Hastayım belki, belki bir yakınımı kaybettim, sınavı düşünecek halim yok. Ne yazık! Bunların hiçbir önemi yok! Sadece şanslı olanlar mı kazanır bu hayatta?!
Korkuyorum! Bir daha sahneye çıkamamaktan, alkışlardan uzak kalmaktan korkuyorum! Ama tiyatroyu hayatım boyunca yapmak için iyi bir mesleğim olması gerekiyor. Bu da çok çalışmam gerektiği gerçeğini bir kez daha yüzüme çarpıyor. Neden iyi bir mesleğim olmalı ki tiyatro yapabilmem için? Bu ülkede iyi bir mesleğe sahip değilsin diye tiyatro yapmana karışanlar mı var? Tabii ki hayır! Ama bu ülkeden sanata önyargı var! Sanata ve sanatçıya gereken değeri göstermeyen bir zihniyet var.  İyi bir gelecek ve hayallerim için, tiyatro için, bu sınavı kazanmak zorundayım. Ve biraz da şanslı olmak…
Diyorum ya korkuyorum! Ya başaramazsam  ya hiçbir hayalim gerçek olmazsa! Bir daha sahneye çıkamazsam ne yaparım? Her şeyi, hiçbir neden yokken unutabildiğim tek yerden ve gerçek hayatta asla olamayacağı gibi beni, ben gibi anlayan insanların olduğu tek yerden uzak kalmak istemiyorum. Ben sahnede, ait olduğum yerde olmak istiyorum. Öyle çok korkuyorum ki farkında olmadan korkularım içinde kayboluyorum. Buraya neden geldim, ne zaman geldim bilmiyorum. En çok nefret ettiğim halde buluyorum kendimi;  ama garip olan kendimi en huzurlu hissettiğim yerde buluyorum.
Yeni yeni kendime geliyorum. Fark ediyorum ki bazı şeyler için gayret etmeliyim.Geleceğim için mücadele etmek zorundayım. Ama bunca sorumluluğu taşıyamamaktan korkuyorum.Umarım bir gün buraya, bugünü hatırlamak için gelirim. Sıcak bir günde, bütün korkularımdan arınmış; ne zaman ve neden geldiğimi bilerek, oturduğum şu ıslak bankta başarının verdiği gurur ve mutlulukla otururum.
        Denize atığın bir taşı bulmak ne kadar zor olursa olsun.O taşın, oralarda bir yerde olduğu gerçeğini değiştirmez.Bulmak için gerekli olan sadece biraz inanç ve cesaret!