Konusu
" Öngörme becerisine sahip insanoğlu geleceğe yönelik endişelerini de çoğu zaman içinde taşır. Sizinkiler nelerdir? “

Yazar Rumuzu: ölü4847
Eser Sıra Numarası: 230214eser47


                                                        BUGÜN ÖLDÜM                                                
          Bugün öldüm. Huzurlu değildi. Değildi çünkü hayatım boyunca huzurun peşinden koştum ve en sonunda onu geçtim. Huzurun peşinden koşmanın ondan kaçmaktan farkı yoktu.  Ölümümün tadında pişmanlık vardı. Tadında hayal edip de  yapamadığım şeyler vardı. Okumadığım kitaplar, gezmediğim yerler, görmediğim güzellikler vardı. Hiç mutlu olamamak vardı.
Ben hayattayken çağın hastalığı açgözlülüktü. Diğer tüm insanlar gibi açtım. “Daha güzel bir hayat” yemini kovalayan bir açtım. “Fazla” kelimesi zaten çirkinken “Daha fazla” ne kadar güzel olabilirdi ki? Sınırlarımızı ve hedeflerimizi biz belirliyorduk ama bunlardan korkuyorduk. Kendi kendimizde biçtiğimiz değerler bir süre sonra bizlere değer biçmeye başlıyordu.
İyi okullarda okumaya çalışıyorduk ki benim yaşadığım dönemde iyi okul iyi meslek demekti. İyi meslek de iyi para anlamına geliyordu. Dürüstçe tabiriyle bilgi vermek için açılan okulu para için kullanıyorduk, para kaynağı olarak görüyorduk. Ne açlık ama! En acısı ben bu pis iş uğruna yıllarımı harcadım. Harcadık! Kafalarımızı hayata dair yararı olan hiçbir şey ile doldurmuyorduk. Sadece madde ile dolduruyorduk ve önemli olan şu kimsenin dilinden düşmeyen sınavlarda bu bilgileri ne kadar kusabildiğimizdi. Anlayışta hedef gelecekti. Gelecek uğruna çalışıyorduk. Sürekli geleceğin planını yapıyorduk ama “şimdi” hep darmadağınıktı. İnsanoğlunun gelecek hakkında bilebileceği tek gerçek ölüm iken neden en çok onu görmezden geliyorduk peki?
Kendimi mesleğimi sevdiğime inandırıyordum. Komik olansa aslında kendimi bile sevmiyordum. Daha iyi olmalıydım. Daha büyük arabam olmalıydı. Daha büyük evim olmalıydı. İçinde tüm yalnızlığımla kaybolurdum belki. Zam, terfi ve daha fazlası…Kafalar küçülüyor, paralar büyüyordu. Tüm bunlar ölünce ne kadar da anlamsız kalmıştı. Koca ömrümü hakikatte hiç de kıymeti olmayan hedefler uğruna feda etmiştim.
        Ben bugün öldüm. Pek üzüldüğümü söyleyemem. Çünkü artık anlıyorum ki ben yaşamıyordum.