Konusu
" Öngörme becerisine sahip insanoğlu geleceğe yönelik endişelerini de çoğu zaman içinde taşır. Sizinkiler nelerdir? “

Yazar Rumuzu: yankı1709
Eser Sıra Numarası: 190214eser07


                                                         SÜKÛTU BOZMA VAKTİ 
Geceler ki, dert etmez afakım; ama bana karanlık, zifiri geceler…Tüm yaşantıların odağından en uzak ve kendimle en baş başa kaldığım periyotlardı çünkü onlar. Uyku faydasız o an, sualler bir fırtına ve savururken bilgi yığınlarını dört yana, cereyan eden her fikrin biraz daha kemirdiğini hissederdim beynimi. İşin doğrusu o saatlerde ayıramaz da insan algıladığını ve fikrettiğini.Yansıma mı yanılsamama mı bilemezsin. Saat tik tak ve kurt kırt kırt. Yine oluyor işte, başım çatlayacak ağrıdan! Doktor günlük hayatın stresinden dediyse de aldırmadım, besbelli beynin düşünme kapasitesini çok zorluyorum şu sıralar. Malumunuz, mümkün müdür zorlamamak, hele ki “şu sıralar”? Endişelerim ve ben baş başa…
  Ben aslında yoruldum. Hayatı bu kadar kompleks tanımlayan tek ben miyim gerçekten? Kendi dertlerim yetmezmiş gibi bir de bu dünyanın yükünü sırtlandım istemeden. Aldın mı başına belayı, heyhat! Peki, gel de sor şimdi, elimde mi? Yok, değil işte! Sorunum ne diye düşündürtmüşümdür bir hayli, söyleyeyim: Filozofça yaklaşmak gerekirse, endişe etmediğim tek şey endişe ettiğim. Beni yiyip bitiren de ta kendisi endişemin. Aslında artık fark ettim, mutlu yaşamak için bazen düşünmek bile akıl karı değil. Çünkü düşündükçe düşünemediklerimin de varlığı yokluyor zihnimi. Belki de baştan almak lazım hikâyeyi. Doğar büyür ve ölür insan. Ve avuçlarından akıp gider kum taneleri, telafisiz tek gerçek şüphesiz zaman! İnsanı asıl huzursuz edense geçen zaman içinde yaptıkları ya da yapamadıkları değil, yapacakları ve yapamayacakları. Ne ironi ama! İnsan böyle bir varlık işte, tek kelimeyle anlaşılmaz! Endişeli…Üzgünüm, bütün insanlık adına üzgünüm ama bugün içinizdeki kurtları dökeceğim masaya. O içinizi kemiren endişeyi! Ve en çok da benimkini… Artık idrak etmeye muvaffak oldum işte, üç büyük endişe belli ki yaşama karşı! Güvensizlik: güvendiğimiz, sevdiğimiz, bağlandığımız ve yanında olduğumuz insanlara. Bir yaprak altına sığınıp yağmurdan sakınan karıncalar gibi, koruduğumuz kolladığımız, hayatımıza adlarını kazıyan insanları ya yarın bulamazsak? Yıllarca çalışıp didinmelerimiz ve emeklerimize aldırış etmeden “yarın” ya bize bencil ve zalim davranırsa? Hatta en korkuncu, yarını ya bulamazsak? Kimse inkâr etmesin ama hepimizin bilinçaltında işte bu sorular yatıyor. Ama mesele endişe etmemiz değil, mesele endişe etmemeyi nasıl öğreneceğimiz.
  Evet, biliyorum, endişe insan zihninin en büyük kuruntusu ve engellenemez bir dürtü. Ama bu dürtü optimum sınırlarını zorladığı an, yıkım başlamış olur. Var olan dünya düzeni ortada, ahlaksızlık, dönen oyunlar, yalan hat safhada artık. Biz de bütün çaresizliğimizle bu duruma teslim olalım. Yok canım! İşte orada dur derler adama. Siz yola çıksanız, ben keserim yolunuzu, olmaz, olamaz! Bizim sorunumuz ne biliyor musunuz, amaçtan sapıp araçlara yönelmek aslında, hem de her defasında. Bırakın telaşı, sakince oturun ve düşünün. En çok da kendime sesleniyorum, kazanmak için kaybettiklerinizi düşünün.  Zarardasınız! Apaçık ortada, yerine hangi sözcüğü koyarsanız koyun ama zarardayız! Ama farkında mısınız, vakit o eski biz olmaktan çıkma vaktidir. Her yenilenme çabası neden bizi yarına iter ki? Yarın olacağımız insanı neden bugünden olmaya başlamıyoruz? Yarın da, yarın bugün olmayacak mı? Hangi yarın söz konusu olan, onu bulan var mı? Ne mi yapacağız? Endişelerimizi bir kenara bırakacağız artık.İnsanlar hayatımıza girer ve çıkar, yanımızda kalanlarla yeni kazandıklarımızla yolumuza devam edeceğiz, Yarın, elimizden her şeyimizi alsa bile gam yemek yok, çünkü “ Ben elimden geleni yaptım!” diyebileceğiz. Yarını bulamayabiliriz de, işte tam bu yüzden bugün yapmamız gereken her şeyi yapacağız. Unutmayın ki insanın restorasyonu hiç bitmez, önemli olan sizin ne ölçüde restore edebildiğiniz.
 Sustuklarım içimde büyüsün istemedim bu sefer. Bu sefer konuştuğumla biz büyüyelim istedim.