Konusu
" Öngörme becerisine sahip insanoğlu geleceğe yönelik endişelerini de çoğu zaman içinde taşır. Sizinkiler nelerdir? “

Yazar Rumuzu: yeşil4917
Eser Sıra Numarası: 230214eser92


                                                       SÖYLEYECEKLERİM VAR

          İnsan bugününü değerlendiremeyen,yarınlarını da planlayamayan,geçmişte kalan bir canlıdır.Aklı fikri nedense yaşananlara kayar insanm.Geleceğe doğru bakmaktan çekinir,şuanki yaşamını tam sindiremez.Geçmişte yaşar insanoğlu.

Bundan birkaç gün once ileride ne yapacağım konusunda içimi bir kaygı kapladı.İstediğim ve yapabileceğim çok şey varken,tek bir hedefe odaklanmak zor geliyordu.Bir yanım tutkularımın peşinde giderken,diğer yanım bana sorumluluklarımı hatırlatıyordu.İşte o an,gemişe dönmek istedim.Birçok insan gibi.Geleceğin yükü omuzlarımda öyle çok birikmişti ki onu hayal etmekten korktum.

Her çocuk gibi bende aşkı peri masallarından öğrendim.Bilmiyordum ki Dünya’nın bu kadar acımasız bir yer olduğunu.Hala hatırlarım,küçükken prenses olmak isterdim.Büyüdükçe önemli olanın bir prenses olmak değil,evini çekip çeviren bir kadın olmak gerektiği anlatıldı bana.Ben sürekli başkasını memnun edemezdimki.Kendi hayallerim vardı benim.

Ben hedefime ulaşamamaktan korktum her zaman.Sanki bu hayata gelmemizin,kişiliğimize özel bir nedeni var gibi.Onu tamamlayamazsam,bu hayatı boşu boşuna harcamışım gibi gelecek,biliyorum.Gözü kara olmanın hedefini belirlemekle bir ilgisi yok.Önemli olan birgün o hedefi bulacağına inanmak bence.
Her sabah uyandığımda güçlü olmak için aynada kendime bakıyorum.Zor durumlarda soğuk,duygusuz bir canavara dönüşüyorum sanki.Gülerken kocaman bir kahkaha patlatıyorum,duysunlar diye.Ben güçlüyüm,ben yılmayacağım.Gücümün tükenmesinden korkuyormuşum,öyle dediler.Ben sadece kırılmak istemiyorum.Kalbim camdan benim,bir kere kırıldı mı parçalar savrulup karışıyor duygulara...
Hayat denen bu oyunda,sıradan bir oyuncu olmaktan korkuyorum. Ay m zamanda başroldeki oyuncu olmaktan da.Bana göre uçlarda yaşamak tehlike barındırır,bu yüzden herkes uçta yaşayamıyor hayatım.Bu cesaret değil,duygularımızın esareti.

Sesimi duyuramamaktan korkuyorum.Her geçen gün biraz daha kısılıyor sesim.Dayanamıyorum.Çıkıp bağırmak istiyorum,haykırmak...Ne olacaksa olsun.İtiraflara yer vermeliyim hayatımda.Sadece tek bir insana değil,yüzlerce,binlerce insana.

    Ben bir insanım.Herşeyden önce bunu unutmaktan korkarım.Bazen süregeleni bir kenara bırakıp müziğimle yazı yazamıyorsam,bunca şeyi başarmışım,kime ne?


önceki eser / sonraki eser